Het gedichtje 'Centrum' maakte in 2001 deel uit van een reeksje van zeven gedichten t.g.v. de architectuurmanifestatie, waarbij de metrostations van de Beneluxlijn werden gepresenteerd. De tekst is in 2013, vormgegeven door Tessa Schlechtriem (www.skizzie.nl), als muurschildering terechtgekomen op Plein Eendracht. Een ander gedichtje uit de reeks is een 'gedicht aan de reiziger' geweest.

Constateringen rondom een vriend

Voor Jaap



In het museum keek hij het langst
naar ‘portret van een vriend’.
Hij trachtte de afstand te verkleinen;
en zat alsof hij verf werd. Hij sprak

over vertekend perspectief.

We stelden vast dat de onvoorwaardelijke
liefde liefde voor het onherroepelijke
insluit en

eindigden de dag aan zee. Hij zat met zijn rug
naar de einder, een ijle grijze lijn, en zei
dat hij – ik onderbrak

hem, we aten, we dronken, we
lachten. Over zijn schouder
verdween een schip in de verte.

Poëziepleinposter

Aquarel: Jaap Reyer Meerdink

Inleiding

De opzet van deze weblog is van bescheiden aard en mikt zeer zeker niet op de waan van de dag die men 'de actualiteit' pleegt te noemen. Integendeel, de eerste bedoeling is een aantal van de door mij geschreven essays en kronieken over literatuur uit het papieren graf van de literaire tijdschriften op te delven en deze een tweede, digitaal leven aan te bieden.
Jacques Hamelink nam voorin zijn bundel Ceremoniële en particuliere madrigalen (1982) een gedicht op met de titel 'Poste restante'. De tweede strofe daarvan luidt:

Je hebt van jouw kant gelijk
wanneer je in de wirwar die ontstond
dit, mijn treuzelende rode draad,
een leeg begrip noemt.
Maar als dat alles is en nog verbindt
over een vacuüm, ben ik niet ontevreden.

Die woorden gelden niet alleen voor de poëzie, maar ook voor de literatuur in zijn algemeenheid - en ook voor de hier te presenteren teksten.